journaal

All inclusive

‘Short-sun’ noemen ze het:  vier dagen naar de zon. Een absoluut minimum om zo’n eind te vliegen, maar een waar geschenk na maanden van troosteloos grijs, nattigheid en koude. Mijn oudste dochter offert  zich graag op om me  te vergezellen naar het land van de piramiden.

Het plan is als volgt:  liggen, lezen, baden, eten, drinken, liggen, lezen, baden, eten, drinken  en dit schema ongewijzigd  herhalen in functie van de stand van de zon.  In het licht van deze  programmatie zullen wij ons voor één keer niet krampachtig verzetten tegen de All  Inclusive formule maar kijken  integendeel uit naar de eindeloze reeks cocktails die ons nu  reeds  voor het geestesoog verschijnen,  de restaurants binnen handbereik en de minimale verplaatsingen in een allround complex.

En zo geschiedt.

Bij het inchecken worden wij  onmiddellijk  herinnerd aan het waarom van onze  hekel aan het  ‘alles inbegrepen’  systeem.  We krijgen een geel armbandje aangemeten dat we voor de rest van ons verblijf zullen (moeten) dragen. Ik voel me getekend,  geketend zo U wil. Gebrandmerkt tot toerist.  All-Inn toerist bovendien. Hoewel dat laatste dan weer niet klopt want ons eerste drankje in het hotel is betalend! De bar sluit immers om 12 en dankzij het lange wachten op de transfer van de luchthaven is het vijf over twaalf als we arriveren.  Ook het gebrek aan flexibiliteit is inbegrepen.

Maar de zon is op de  afspraak en vanaf dag  één  wentelen en kirren wij, kraaien en draaien,  zuchten en blazen gewillig op onze luie strandzetel die we enkel verlaten voor een sanitaire stop, een drankje of een hapje.  Het lezen verloopt soms moeizaam door de steeds wisselende houding die wij aannemen om alle blootgestelde onderdelen van ons lijf gelijkmatig te bakken in de stomende zon. Ik weet het, een ware aanslag op de huid! Rimpels die nog diep en geduldig wachten op hun tijd komen prematuur aan de oppervlakte, geroepen als het ware door datgene waar we zo naar verlangden: de verschroeiende zon.  Onze handen en dus ook onze boeken zijn vet van de oliën en de crèmes die ervoor moeten zorgen dat we én bruinen én onze enige, ultieme verpakking beschermen.

Ondertussen worden we geregeld uit ons verhaal gesleurd door overijverige pool-boys die met een  duizendjarige kwinkslag proberen je aan het lachen te brengen. Gelukkig heb ik mijn mooie  dochter bij, zo niet was de handel in kamelen stil gevallen.  Tot overmaat van ramp is er een stelletje animatoren om het  - overigens grotendeels  bejaarde publiek  - overeind te krijgen. Het aanbod gaat van aerobic, over waterpolo tot het iets succesvollere doch minder impressionante darts.

Wij passen.

Vanaf dag twee krijgen we aan het zwembad een  bijzondere buur.  Ik heb hem aanvankelijk niet herkend omdat zijn verschijningsvorm in de ochtend en de avond danig verschilt met de poolversie.

In het restaurant  zie ik een rijzige, rondbuikige  zestiger geheel en al in kostuum, het hemd keurig gestreken alsof het nooit in een koffer is meegereisd.  Naast het gele all-in  onding,  een protserig gouden uurwerk om de pols.  Blinkende, spitse schoenen van het maffioso type. 

Aan het zwembad flaneert  de man in een wijde short  tot onder de billen.  Zo heb ik wel genoeg gezien, murmel  ik in het diepst van mijn gedachten.  Dat is echter buiten de string gerekend die daaronder verscholen zit.  Het kost hem enige moeite en doet denken aan een slechte strip-act, maar langzaam zakt de short en net boven de bilnaad is nog iets te bespeuren van een nestel die zich horizontaal onder de buik en verticaal tussen de weelderige billen verstopt.  Ik durf op dat ogenblik niet aan de voorzijde denken maar uiteraard is er geen ontkomen aan.  Het oogt als een slurfje verpakt in regenboogkleurtjes waaraan mijn dochter een connotatie toevoegt die mij tot dan toe onbekend is.  ’s Anderendaags is het overigens eenzelfde model met een ander dessin,  je kan zo wel wat mee in de koffer, bedenk ik. Geregeld verlaat hij z’n  vaste stek om een rondje te zwemmen en telkens wordt mijn blik gezogen naar hetgeen ik niet wil zien.  Nochtans krijg ik ruimschoots  de tijd vermits  het in en uitstappen via het inox laddertje  moeizaam verloopt en er bij het vorderen van de dag  een neerwaartse trend zichtbaar wordt, gezien mijnheer  vanaf 10 uur in de ochtend  begint aan een lange reeks dubbele vodka’s without ice.

Ook prominent aanwezig zijn  vriendelijke sales - boys die tussen de strandstoelen laveren om gegadigden te vinden voor een snorkel-, duik-, of bootavontuur. Eentje draagt de naam CLEOPATRA op  z' n T - shirt  en verkoopt  glimmende nagels, gezichtsbehandelingen, nekmassages en een Egyptische epilatie waarvan hij uitgebreid documentatie toont. Het is een uniek systeem van draad tussen tand en hand waarmee bedrijvig getrokken wordt. Ongezien en hoogst merkwaardig.

De aimabele gast overtuigt en twaalf uren later zitten wij in een stoel ten huize Cleopatra.

Het was niet onplezierig. Op de epilatie na. Mijn God, heb ik geweten dat ik niet enkel wenkbrauwen bezit en enkele eenzame, weerbarstige snorharen. Mijn wangen blijken  bezaaid met donzig pluis dat methodisch en onherroepelijk door de draden  uitgetrokken wordt. Ik kan enkele gesmoorde kreten niet onderdrukken en mijn grimas wordt nog pijnlijker bij het aanschouwen van de rekening.

Echter is mijn gezicht schoon en glad en zal ik ooit een short-sun  moeten plannen voor een volgende behandeling.  All-in.

 

Me.

thema » De waan van de dag